چالش های سینمای اسلامی ایران

“چالش های سینمای اسلامی ایران” عنوان کتابی است در دست چاپ، به نویسندگی صدیقه بهمن پور که به طور خاص به مسائل سینمای پس از انقلاب اسلامی می پردازد.
در زیر چکیده ای از مطالب این کتاب را می خوانید.

 

چالش های سینما

چکیده

 

مسأله سينمای اسلامی از نخستين سال های پس از انقلاب اسلامی در ايران مطرح بوده است. در سالهايی که سينما در بين اقشار متدين جامعه به مرکز فساد و فحشا شناخته می شد امام خمينی در سخنرانی تاريخی خو در بهشت زهرا بر ضرورت استفاده از تکنولوژی سينما با هدف ارتقا سطح دانش و بينش مردم تأکيد کردند. بنابراین پس از انقلاب اسلامی اوّلين هنر-صنعت سينما  بر پايه قوانين اسلامی بنا شد.

بيش از سی سال از شکل گيری سينمای اسلامی در ايران می گذرد. با اينحال کاملاً مشهود است که فيلمسازان و تهيه کنندگان ايرانی برای توليد و اکران فيلم هايشان با مشکلات قابل توجّهی روبرو هستند. برخی هنرمندان سينماگر ايرانی در حالی کار می کنند که ترس از تحريم فيلم و يا سانسور شدن بعضی از صحنه های فيلم را همواره به همراه دارند.

اگر در يک دسته بندی کلّی سينماگران ايرانی را به دو دسته تقسيم کنيم يک دسته کسانی هستند که به خاطر تحقق يافتن ارزش های اسلامی و آرمان های انقلابی خود در عرصه سينما فعاليت می کنند و عموماً بعد از انقلاب اسلامی به خصوص در سال های دفاع مقدّس وارد اين عرصه شده ند.

دسته دوّم سينماگرانی هستند که از روی عشق و علاقه به سينما در اين عرصه قدم نهاده اند. خيلی از اين فيلمسازان از قبل از انقلاب در سينمای غير اسلامی فعاليت داشته اند و بعد از انقلاب نيز با تلاش به پايبندی به قوانين سينمای اسلامی به کار خود در اين عرصه ادامه داده اند.

به نظر می رسد که گروه اوّل سينماگران چالش های کمتری با سينمای اسلامی داشته باشند. حال آنکه گروه دوّم با وجود رعايت قوانين ظاهری سينمای اسلامی دائماً اين ترس را به دوش می کشند که مبادا محتوای آثارشان مورد رد مسئولين ذيربط قرار بگيرد. هر يک از اين سينماگران ممکن است بارها با اين جمله مواجه شده باشند که “شما در اين فيلم خطوط قرمز سينمای اسلامی را رد کرده ايد.”

امّا اين مسأله زمانی تبديل به يک چالش اساسی می شود که فيلمی که در نظام اسلامی توسّط يک وزير يا مقام مسئول تحريم شده بود در دوره وزير ديگری اجازه اکران می گيرد و مورد تشويق و تحسين قرار می گيرد. بنابر اين، اين سؤال ايجاد می شود که اگر قانون، قانون است چرا سليقه مذهبی يک مقام مسئول می تواند منجر به تحريم يا اکران يک فيلم شود؟ لذا يکی از مهم ترين نکاتی که اين کتاب به تحليل آن خواهد پرداخت بررسی قانون نانوشته سينمای اسلامی است.

با وجود اينکه طی سالیان متمادی در معاونت سينمايی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و سایر نهادهای مربوطه، تلاش های زيادی برای تدوين و نشر قانونی کلّی برای سينمای اسلامی انجام گرفته است امّا به نظر می رسد که اين قوانين هنوز آنقدر کارآمد نيستند که همه سينماگران (اعم از مذهبی و غیرمذهبی) در برابر آن سر تسلیم فرود بیاورند. بنابراين به نظر می رسد که بازنگری در قوانين فعلی سينمای اسلامی ايران و ارائه راهکارهايی برای اصلاح قوانين ناکارآمد مسأله ای ضروری است.

 

اين کتاب در نظر دارد تعريفی جامع از آنچه سينمای اسلامی بايد باشد ارائه دهد. همچنين سعی دارد که با واکاوی چالش ها و بحران های سينمای اسلامی کنونی ايران به راهکار هايی برای برون رفت از اين چالش ها دست پيدا کند.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *